Toch vrienden:School vriend:Terry

  • Toch vrienden:School vriend:Terry

    In ons huis,in Flint St,Matraville.

    In het winkelcentrum, Canberra.

    Drive-in,Canberra

    Achtertuin,Flint Street,Matraville.

    Aan zijn voordeur.

    Terry en Hans doen net alsof!

    Met 2de meisje. Trouwde haar.

    Na school, met vriendin.

    In Wollongong

    Noble Park, bij Melbourne

    Koekje eten. Dan fluiten!

    Muziek stopt! Optillen!

    Mijn moeder vertrekt met schip.

    Spelletje. 1ste zijn.

    Spelletje. Kranten sorteren.

    Londen

    Ik in Gouderak, juni, 2005

juli 2009

ma di wo do vr za zo
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    
Neem inhoud van deze site over (XML)
web-log.nl, powered by TypePad
Waar ik geweest ben. Wat ik gedaan heb.
Links, hier onder, extra plaatjes, voor de http://tochvrienden.web-log.nl/ - (Toch Vrienden Web-log ). Geinspireerd door het boek: 'Gelukkig met Vrienden', van Janke Greving, was ik even bezig met over vrienden van toen en nu te vertellen, via web-log.nl

Dit plaatje vond ik HIER Dat vind ik trouwens een leuke naam voor een boekenwinkel. Na de verhuizing, hier, heb ik erg veel moeite met het bewerken van mijn web-logs en ben dus overgestapt naar punt, waar ik via joopmul en ook heteind mijn hart weer lucht. (Zo zonde van al het 'werk (met liefde en plezier gedaan)', dat nu hier niet meeer zo staat, zoals ik het gemaakt had.)

28 juli 2009

Stilletjes hier! En dat mag best. Groeten uit Sydney.

Heb eventjes zin om terug te trekken.
Ik kwam hier weer eens kijken omdat ik het ondrwerp: Eigen Wereld zag staan.
Heb eventjes genoeg van m'n best doen voor anderen.
Dat gevoel kent U wel, denk ik.
Gaat wel weer over, zou mijn moeder gezegd hebben.
Ondertussen neem ik nog een derde kop koffie.

Verstaat U engels? Dit schilderij maakte ik van een dia die ik in de jaren 60 genomen had van Netty. Met onze ouders kwamen wij naar Sydney, in 1956 en voor tien jaar leek het alsof wij broer en zus waren. Daarna ging zij weer terug naar Nederland en haar ouders volgenden een jaartje later.

28 april 2008

De afgelopen paar dagen, nergens geweest. Gewoon thuis.

Nou ja. Behalve de vergadering van de Federatie van Nederlandse Verenigingen dan.
....
Hier wat schrijven, geeft mij een nostalgisch gevoel. Voor er hier een verhuizing plaats vond heb ik zo veel genoten van web-log.nl en, ineens was ik hier de kluts kwijt!
....
Hopelijk begrijp ik het nu beter!

De schoolvakantie (najaar hier) is weer over en ook beginnen de kunstlessen weer.
Nou ja. Zoals ik steeds uitleg:
Ik ga naar een z.g., Art Class, waar ik niet mee doe aan de les maar het houdt mij op gang.
Het is nu Maandagochtend vroeg. Gedurende deze afgelopen twee weken vakantie heb ik een schilderij gemaakt en afgemaakt. Die zal ik mee nemen om over te praten met Melissa, de leerkracht.
...
Maar straks zal ik WEER door mijn foto's heen gaan om inspiratie te vinden voor WEER een nieuw schilderij. Want morgenmiddag wil ik dan daar weer aan werken, in de klas, in Hazelhurst Arts and Community Centre, Gymea, hier in het zuid-westen van Sydney.



 
      

27 april 2008

Nieuw en oud, in Sydney.

The "link". Am I MISSING something? Is there a Dutch link?

On Saturday 23 June, 2007, Dutchlink Limited, a “not for profit” organisation, claimed, on their website, to facilitate the information flow between already existing Dutch originated organisations/clubs/groups on business, cultural, social and governmental related issues, in order to assist these organisations/clubs/groups, in creating, presumably among Australians and Dutch-born in Australlia, more awareness about their activities.
Their primary aim: to inform everyone, via their website, on all Dutch happenings in Australia.
Dutchlink does not have an office but appears to be based in Sydney.

I read that on 4th Feb 2003, a group of enthusiasts established Dutchlink Limited, in Sydney.
Hans Erik Tuyt, Chair of the Board was quoted as stating : “For some time it was noticed that many Dutch originated organisations were enthusiastically organising clubs, events etc ., here in Sydney. However there wasn’t one point of contact. “

Now that surprises me because, since arriving in Sydney, in May, 1956, my parents soon became involved in networking with other Dutch-Australians.

As was typical of many of their co-cohort, we’d arrived at our destination: Perth, on the migrant ship, to discover that there was no work and that joining friends of friends, in Applecross, was not practical.

Being taken to the Bonegilla Migrant reception centre and thence moving through three more migrant hostels, we got to know a lot of fellow Dutch migrants.

Friends of friends were in a Dutch dramatic group, which put on plays.

That group turned into a social club and when its chairperson had held office for twelve years, my father took over for twelve years and I did for another year.

My point is that, for most of that time I was very aware that there was excellent contact between the various Dutch-Australian organisations.

Not only built on the networks established via the migrant ships and migrant hostels, but chiefly through the Federation of Netherlands Societies, which held annual meetings – and still does!

There certainly was and is contact!

Evidence includes the hugely successful annual Orange Balls, the huge picnic day, arranged for a visiting Dutch naval ship. Too many examples to list!

These events were so well patronised because there certainly WAS contact.

I was always aware that there was a body that was similar to a chamber of commerce. Although I had nothing to do with it and I was certainly made aware of the plans for a cultural centre, when I was involved in the early broadcasts of the then, SBS 2EA radio station.

I harken back so often to the example of the unified protests that were so easily raised when it was first made known that K.L.M. Royal Dutch airlines would no longer fly directly between Sydney and Amsterdam.
Thousands of Dutch-Australians who had chosen the so-called assimilation mode, easily found out about this threat to their link with the motherland.

Today, as a member of the board of the Federation of Netherlands Societies, I attended a general meeting of the affiliated organisations.
There was, as far as I know, no Dutchlink official representative present.

Therefore, I do not understand how the establishment of Dutchlink is facilitating the information flow between all these organisations and linking them.

Their aim to attract those Dutch here in Sydney who not yet take part in the activities of the established organisations, just because they don’t know that these Dutch organisations exist, primarily through their website, on all Dutch happenings in Australia, is a most laudable one.

Having recently attended a function, organised by Dutchlink, ( of which I am a member,) I perceive the driving force to be particularly, that new-style cohort of Dutch-born immigrants who have come, much better prepared than my parents were.

This present cohort has knowledge and resources and, perhaps, just like my parents did, have come with the intention of testing the waters and if the Aussie life-style suits to stay, but otherwise, to move on.

They have not travelled five weeks together on migrant ships (as my parents and I and thousands did). They have not been thrown together in migrant reception centre (hostels) and, therefore do not have those ready-made connections.

They do seem to have better resources than my parents and my generation did.

There already is, in New South Wales long-established network: The Federation of Netherlands Societies. The wheel does not need to be re-invented. Possibly just needs a tune-up.

Are we linking up?

We need to talk!!


   

26 april 2006

The Missing 37 years....

In deze web-log, vertel ik nu al enige tijd over mijn leven, hier in Sydney Waar ik weinig over geschreven heb is waar ik 37+ jaar het drukste mee bezig geweest ben - mijn werk.


























Na de middelbare school, in Randwick en later Maroubra Beach, Sydney, mocht ik (uiteindelijk) naar de kweekschool, in Wollongong, ten zuiden van Sydney en, na twee jaar kweekschool, werd ik naar Riverstone Primary School gestuurd, in het verre westen van Sydney.
En toen!!!! ....... Maude!

Maude via Hay 1967


Er was een aardig bekende uitdrukking: Hay, Hell and Booligal. Dat had te maken met hoe leeg en hoe dor, het was (is) rond de stad Hay, in het verre westen van Nieuw Zuid Wales.
Maude was één van die gehuchtjes, in de buurt van Hay, waar het werkelijk leek alsof je op de maan was.
Dit was het kruispunt, aan de hoofdweg, tussen Sydney en Adelaide, via het binnenland, en naar rechts was de (onbedekte) weg naar Moulamein. Naar links was de (stof-) weg naar mijn schooltje.

Ik logeerde ongeveer 15 mijl (ongeveer 22 km) van het schooltje vandaan, nadat ik de 'pub' verlaten had.
Links: Richting Maude en schooltje.

Rechts: Richting hoofdweg en mijn onderdak.

25 april 2006

Narwee P.S. 1977 - 1978


Hier had ik de grootste moeilijkheden met de directeur. Het waren zijn laatste jaren en hij wilde zo lang mogelijk zich aan de traditionele ideëen vasthouden. Lunch werd gegeten in een klein kamertje, waar iedereen een vaste plaats had en 'de baas' zat aan het hoofd van de tafel en had het woord.
En, na op allen scholen tot daar toe de coach geweest te zijn van de (soccer-) voetbal teams, kon ik, op Vrijdagmiddagen dus ook niet lekker rond rennen, want deze school deed niet mee aan de competitie, want echte Australiers speelden geen voetball. Echte Australiers speelden Rugby League.

Busby West P.S.. 1973-1975

Busby West Public School stond (staat) in Green Valley. Green Valley was, in de jaren 70 nog niet zo oud. Het was een buitenwijk van Sydney en bestond overwegend uit huizen van de Housing Commission.
Dat zijn dus huizen, gesubsidieerd door de regering van Nieuw Zuid Wales. In die jaren waren dat nog 'wijken'. In de jaren 80 werd dat anders geregeld. Housing Commission huizen werden veel meer verspreid tussen de anderen huizen.

Mocht U bekend zijn met de Engelse T.V. series, The Bill, dan begrijpt U waar het hier om gaat. Deze wijken hadden een minder goede reputatie, omdat, vanwegen allerlei omstandigheden, mensen die daar woonden niet een huis hadden kunnen kopen of huren in een andere buurt.

Samen met Mascot Primary School, had ik het hier het beste naar mijn zin. De kinderen waren enthousiast. Levendig en we hadden veel plezier.

De junior voetbal competitie (soccer) was, in Green Valley, erg sterk. In deze foto sta ik naast één van mijn 'sterren'. Wat KON dat jong leuk samenwerken met die jongen, vooraan, midden (rood haar).

24 april 2006

Georges Hall P.S.. 1980-1985

Jannali East P.S. 1989-2001

Mijn laatste school was Jannali East. Ik begon daar, in 1989 met blond haar.

In 2001 (laatste jaar daar), was het zo goed als wit.

20 april 2006

Riverstone P.S. 1964-1966





Bourke, in NSW. 1967-1968

Tussen september 1967 en december 1968, stond ik voor de (6de) klas(sen) in Bourke, in het verre noord-westen van Nieuw Zuid Wales. Er was geen trein verbinding meer met Bourke. Het station werd afgebroken. Afstand Sydney-Bourke. Nu: 775 km. (Wegen worden doorlopend verbeterd en om steden heen gelegd.) Ik deed er 9 uur over om, met vakanties en soms een paar dagen vrij, van Bourke naar huis, in Sydney, te rijden.
Na school, behalve de 'Pubs', de enigste plek waar het aardig koel was, was het zwembad van de gemeente. aardig wat huizen, in deze stad hadden al airco. De huizen waar wij in verbleven, natuurlijk niet.

6 februari 2006

Wilde vaart en waterknollen, Cor Postma

Ome Luyt (vader can Cor) schreef trots: Zoon Joop op zijn motor, 250cc, op het parkeerterrein, in Lelystad toen het zo koud was dat niemand het in z'n hoofd kreeg ons te bezoeken.
Er zijn hier 3 parkeerterreinen en die staan op mooie dagen barstends volmet auto's en wat daar voor doorgaat. Ik zag een foto met Pasen van Scheveningen en toen was het bij ons voller.

15 januari 2006

Reunie






13 januari 2006

Mijn Nicht en ik.


Ik vertelde in http://hierinsydney.web-log.nl/ dat mijn nicht en ik minder dan 3 maanden verschillen van leeftijd. Onze moeders verschilden een paar jaar. Toen Wil jong was woonden zij met mijn oom en tante en haar broertje, in Scheveningen. Daar gingen wij op visite. Hadden een kadootje bij ons voor Wil. Het was een speelgoed autootje. Wij gingen beneden spelen maar zij liet mij geen eens dat autootje vast houden. Ik trok en van mijn wijsvinger, rechter-hand, scheurde een stukje vel open. Ik weet dat het de wijsvinger van mijn rechtse hand is, want ik keek even naar het lidteken. We moesten toen naar de dokter en er werden wat steekjes in die huid gedaan. Toch zijn we duidelijk goede vriendjes gebleven.

Ongeveer 4 jaar geleden ging mijn dochter naar Amsterdam, naar de Universiteit van Amsterdam, als 'exchange student'. Ja. Ja. Ze was 'al' 20 maar het blijft 'je kind'. Dus het idee dat zij in Nederland nu voor zich zelf moest zorgen was iets waar haar moeder en ik toch wel ons een klein beetje bezorgd maakten. Ze zou onderdak krijgen via de universiteit, in Amsterdam-noord, met andere studenten. Maar zij kwam in Nederland aan op Goede Vrijdag. Dus ik belde Nicht Wil een paar keer, niet in paniek-maar-je-weet-wel, en Wil stelde me gerust. Haar vriendin, Amsterdam ving Johanna op. Liet haar bij haar logeren gedurende de Paasdagen en liet haar, op de fiets, Amsterdam zien. Daarna maakte mijn dochter trots de zelfde soort toer met bezoekers aan 'haar' Amsterdam.
Johanna is hier, in Sydney geboren. Heeft mij, met mijn ouders veel Nederlands horen spreken. Maar de eerste keer dat zij voor zich zelf, in Buiksloterplein boodschappen moest gaan doen, had zij even de zelfde ervaring als mijn ouders en ik hadden gehad, in Sydney, in 1956, als je de taal eigenlijk nog niet onder de knie hebt. Nu spreekt ze goed Frans. Behoorlijk Duits en behoorlijk Nederlands en Engels kent ze sinds ongeveer 1981.
Johanna kende Nicht Wil al, vooral nadat ze elkaar (weer) ontmoet hadden, in 1997. De foto (links) werd genomen op het station in 1997, op een station, in Duitsland, waar Wil ons had gebracht.


In het begin Jaren 50, was onze Oom Jan Postma (rechts, vooraan), in Australië. Hij kwam terug naar gouda met die beroemde woorden aan mijn vader: "In Australië? Daar schijnt de zon altijd!" Hier zit neefje Coen voor mij, links, nicht Wil, achter, in het midden en tussen ons, onze moeders.

Mijn herinneringen aan die feestjes bij Oma en Opa Postma, zijn van hoe Ome Koen en mijn vader bijna een competitie hielden van wie ons allemaal het beste kon vermaken. Alhoewel Ome Koen er wel degelijk een handje van had. Daar heb ik al eerder over geschreven (Visite. Visite. Een huis vol visite....)

De vader van Wil en Coen jr., was niet verlegen.


Hier zit ik te kijken naar Ome Koen die "Body Building" voor moest stellen, werd me verteld. Het zijn misschien de eerste Engelse woorden die ik leerde kennen. "Body Building" zou een beroemde persoon geweest zijn. Dat klopt natuurlijk niet helemaal. Body building is iets dat je DOET. Maar ja.

Ome Koen kon niet blijven en moest weer terug naar Gouda fiets van ons vakantiehuisje vandaan. Wij moesten allemaal doen of we dat droevig vonden.
We staan, zogenaamd, te huilen.

Mijn moeder had 5 zusters en 3 broers. Één van mijn moeder's favouriete gezegdes was: Er gaan veel makke schapen in een klein hok. Het kon vaak goed druk zijn in het huisje op Kanaalstraat 17. een aangetrouwde oom heeft een klein boekje geschreven over Oma Postma, gewoon alleen voor ons en daar schreef hij in dat zij, toen zijn Jan Postma leerde kennen wel met hem wilde trouwen, als hij maar met haar mee ging naar de bijeenkomsten van het Leger Des Heils. Het kon vaak behoorlijk levendig zijn in dat huishouden. er werd ook veel gezongen. En toen wij dus eenmaal in Australië waren werden wij bandjesvol toegestuurd met liedjes gezongen door Oma Postma en haar dochters. Deze foto kregen wij (geloof ik) toegestuurd zodat wij een beetje mee konden leven met een feestje van de familie.

Wij stuurden ook geluidsbandjes naar Nederland en later maakte ik er ook nog wel dia-shows van waarop ik een signaal gaf als de volgende dia vertoond moet worden. Ik ben er niet zeker van waar dit een foto van was bij Ome Koen en Tante Bep thuis, als het niet naar de gloednieuwe TV kijken is (en dat zal wel) dan doet het me denken aan die dia-shows en ook aan hoe, toen Ome Koen en Tante Bep als eerste bezoekers bij ons in Sydney waren geweest, Oom Koen een zaaltje huurde en, volgens zeggen, half Gouda uitnodigde om naar zijn filmpjes van Sydney te komen kijken. (Nou ja. Misschien niet half Gouda. )


Ik heb nooit echt de zonen van de oudste broer van mijn moerder leren kennen. In 1969 was ik bij hun op visite, met mijn ouders, daar ergens vlak naast de bloemenvelden. In 1997 werd ik opgehaald door één van die neven en dat was heel fijn. Hij bracht mij ook naar zijn moeder. Die tante en haar man, mijn Ome Luyt waren ook bij de eersten die een bezoek aan ons brachten in Sydney. Iets waar Tante Toni blijkbaar zeer goede herinneringen aan had.

Niet zo'n goed plekje voor een foto.

Those were the days, my friends. We thought they'd never.......

....end.

En zo begon ik dus dit verhaal omdat ik met Nicht Wil, naar het plekje geweest ben waar wij ongeveer 55 jaar geleden hadden leren zwemmen van mijn vader. Het leuke was dat we een fijn gesprek hadden, ter plaatse met een man van mijn vader's leeftijd, die daar ook al weer jaren gewoond en gewerkt had en zich in ieder geval nog kon herinneren hoe het daar was toen wij daar zwommen. Daarnaa hebben we ook nog leuk, iets verderop gezellig zitten kletsen, op een terrasje met een man die ons paling wilde verkopen en die ook een paar jaar in Australië had gewoond.


Nogmaals even vertellen dat Wil en ik dus binnen 3 maanden in het midden van de oorlog geboren zijn.
Dat onze moeders, zusters dus voor hunst eerst-geboren zorgden en een beetje lief en leed deelden.
Dat zij zich een beetje allebei voor ons allebei verantwoordelijk voelden. Dat allebei onze moeders altijd veel van text hebben gehouden. Mijn moeder las mij zo heel veel boeken voor. Tot ze niet meer kon vanwegen haar Alzheimers verslond zij boeken. Engels of Nederlands, gaf niet. Tante Bep is altijd heel erg gek op woorden geweest. Gedichten enz.. en dat heb ik altijd prachtig gevonden.

In 1997 waren mijn kinderen even op visite bij Tante Bep. Mijn dochter is de afgelopen paar jaar vanuit Amsterdam en later uit Parijs wel meer op bezoek geweest.

Wil zorgde ook fijn voor ons en nam ons naar Den Haag, waar ik zo graag mijn kinderen Panorama Mesdag en het Vredespaleis wilde laten zien. ook bezochten we Netty (waar ik mee emigreerde, in 1956).

Ja. Ja. Het was zomer!! in Kijkduin. Zie je nou wel? Daarom zijn wij naar Australië geemigreerd want......Daar schijnt de zon altijd. (J. Postma).

27 juli 2005

Zelfportret met Opera House.

Wandeling langs de haven.....

In de Botanic Gardens aan Sydney Harbour

aan Sydney Harbour

Op een dag aan de haven.

20 juli 2005

Schoonhoven juni 2005

Schoonhoven juni 2005

Schoonhoven juni 2005

Karnemelksloot.Near Tante Bep's former cigar store

Lange Tiendeweg 4 (Where Opa's café was.)

Gouda-Stroopwafels-Groenendaal. Yum!!

Notre Dame

Musée d'Orsay June, 2005

Clock, designed by Victor Laloux.

Lunch in the restaurant - Musée d'Orsay

Musée d'Orsay June, 2005


----> Portrait of Madame Alphonse Daudet, 1876; Portrait of Madame Charpentier, 1876-1877; woman Reading, 1874-1876.

Musée d'Orsay June, 2005


Renoir: Alphonsine Fournaise, on the island of Chatou, 1879.

Renoir: Dancing at the Moulin Galette


Musée d'Orsay

Boaty things beside the Thames

Dot and Ian Hart (River Thames and Boaty Things)


Dot and Ian Hart, (River Thames and Boaty Things)

Exhibition,beside the Thames. Some facts! Re world

De gasten (Nederlanders) The guests - Cap d'Agde

Hotel Eve, Cap d'Agde, France

Het strand - Cap d'Agde - The beach, early morning

Gastheer/Host: Mike -Getting-to-know-people-party

Linda, gastvrouw / hostess:New-arrivals--party